SOWA OPAC : Miejska Biblioteka Publiczna w Opolu Katalog zbiorów

221147

Książka

W koszyku

oceń

Tego lata w Zawrociu / Hanna Kowalewska. - Warszawa : Świat Książki, 1998. - 188, [2] strony ; 20 cm.

(Zawrocie / Hanna Kowalewska ; 1)

Autor

Kowalewska, Hanna (1960- ) Autor Kowalewska, Hanna (1960-). Zawrocie

Forma i typ

Książki Proza

Przynależność kulturowa

Literatura polska

Temat

Prowincja Rodzina Sekrety rodzinne Spadek

Gatunek

Powieść

"Tego lata, w Zawrociu", pierwsza książka z cyklu o Zawrociu, to powieść o wyprawie w nieznane, w pełną tajemnic przeszłość rodzinną. Główna bohaterka, Matylda – trzydziestolatka z Warszawy, pracująca na co dzień w teatrze – otrzymuje niespodziewanie w spadku po nielubianej i mało znanej babce Aleksandrze malowniczo położoną posiadłość na prowincji. To miejsce szczególne, dworek z tradycjami. Matylda odkrywa tam lakoniczne zapiski dziadków, które pobudzają jej ciekawość i sprawiają, że czytelnikowi powieść jawi się jak układanka. Narratorka krok po kroku stara się odsłonić tajemnice przeszłości. Stary dom wciąga Matyldę w swoje dziwne, intrygujące sprawy, wikła w układy rodzinne. W miarę jak Matylda poznaje złożone relacje między ludźmi związanymi z dziejami domu w Zawrociu, zmienia się sama i inaczej zaczyna patrzeć na siebie i swoje życie. [hannakowalewska.pl]

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Wypożyczalnia centralna

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821-3 pol. (1 egz.)

Filia nr 4

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821-3 pol. (1 egz.)

Filia nr 7

Egzemplarze są obecnie niedostępne

Filia nr 10

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821-3 pol. (1 egz.)

Strefa uwag:

Uwaga ogólna

Stanowi początek cyklu.

Recenzje:

„Tego lata w Zawrociu” Hanny Kowalewskiej to książka, którą po przeczytaniu można spokojnie odłożyć i o niej zapomnieć. Czyta się ją lekko i łatwo... ale czy przyjemnie? Rodziny pokazane przez pisarkę są, delikatnie rzecz ujmując, dziwaczne. Wszyscy mają jakieś problemy, choć nie do końca wiadomo, w czym tkwią ich kłopoty. Narratorka Matylda, rozmawiając z nieżyjącą babką, a czasami i z jabłonką (nazywa ją Zielonooką! (...) ), próbuje odkryć rodzinne tajemnice. Nie jest w tym wiarygodna, może lepiej zrobiłby to narrator w trzeciej osobie. Matylda nie zna babki (widziała ją tylko raz w życiu), odtwarza przeszłość na podstawie pamiętników dziadków, nie może wiedzieć wszystkiego.
Czytelnik „porusza się” więc po domu i okolicy i odnosi wrażenie, że babka Aleksandra to potwór bez uczuć. Kiedy córka nie spełnia jej oczekiwań, wyrzuca ją z domu i z serca. Nawet po wielu latach mówi o niej: „Kim jest ta utuczona, zaniedbana kobieta, która uważa się za moją córkę”? Czy można tak znienawidzić własne dziecko tylko dlatego, że nie oddało się całkowicie muzyce? Jest w tym przesada, tak jak w licznych przenośniach typu: „długie włosy tworzyły czarną kałużę”, „diabli chichot skręca mnie pod wierzbą”. Tego „chichotu” jest tu zresztą sporo.
W bohaterce często „budzi się chichotliwe, diabelskie pragnienie”, „chce jej się śmiać ze zmęczenia”, a nawet „zastyga w pół chichotu”. Czy próbuje tym chichotem zrównoważyć nienawiść do babki? A właściwie dlaczego jej nienawidzi, nigdy jej naprawdę nie poznała? Dlaczego dostała w spadku Zawrocie?
Na te pytania czytelnik nie otrzymuje odpowiedzi i chyba nie jest mu to potrzebne. Ot, taka historyjka, w której pobrzmiewają bardzo odległe tony skrzypiec z „Cudzoziemki” - tu zastąpione przez fortepian. Babka Aleksandra w podobnym jak Róża tonie pyta męża: „Czy ja żyłam Maurycy? Czy to aby na pewno było życie”? Oczywiście daleko jej do Kuncewiczowskiej bohaterki. Kowalewska chce babkę Matyldy „wykreować” na wielką damę, która żyje bez miłości, wydaje się, że kocha wnuka, chce go „oddać muzyce”, ale Paweł to papierowa postać. Czytelnik dziwi się, że wszyscy go kochają. Anna buduje nawet dla niego drugie Zawrocie. No i nie ma potrzeby zastanawiania się nad tym. Można czytać sobie powieść Kowalewskiej np. w pociągu, w autobusie czy u fryzjera.