SOWA OPAC : Miejska Biblioteka Publiczna w Opolu Katalog zbiorów

Katalog zbiorów Kartoteka zagadnieniowa

Wyszukiwanie zaawansowane Kolekcje

Wyszukiwanie proste Wyszukiwanie zaawansowane

Wyszukiwanie proste Kolekcje

á â ă ä ç č ď đ é ë ě í î ľ ĺ ň ô ő ö ŕ ř ş š ţ ť ů ú ű ü ý ž ® € ß

Á Â Ă Ä Ç Č Ď Đ É Ë Ě Í Î Ľ Ĺ Ň Ô Ő Ö Ŕ Ř Ş Š Ţ Ť Ů Ú Ű Ü Ý Ž © § µ

Wybrano:

218959

Książka

W koszyku

oceń

Pieśni dziadowskie i wykwintne / Jacek Różycki-Robinson ; [ilustracje Piotr Jan Bedyński]. - Opole : Kwant, 2017. - 85 stron

Autor

Różycki-Robinson, Jacek. Autor Bedyński, Piotr Jan. Ilustracje

Forma i typ

Książki Poezja

Przynależność kulturowa

Literatura polska

Gatunek

Wiersze

"Witam ciebie, czytelniku, ciemną porą, przy lampce... naftowej oraz przy herbatce z sokiem malinowym. Ciebie, przysposobionego do spokojnej, pozwalającej lekko się wtopić w błogi sen, lektury. Kim jestem? Otóż ja duszkiem jestem przesympatycznym, który z tego zbiorku poezji, wzlatuję do Ciebie z czułym pozdrowieniem. Pragnę jednocześnie wyszeptać Tobie garsteczkę myśli mych ulotnych, jak eteryczne aromaty, jednakże i takich, smyrających twe usta, by nadały zapisanym zwrotkom skocznej kantyleny." [z 4 strony okładki]

zob. w.bibliotece.pl

Pliki multimedialne:

Status dostępności:

Wypożyczalnia centralna

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821-1 pol. Ś (1 egz.)

Filia nr 17

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821-1 pol. Ś (1 egz.)

Dział Informacji

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 821-1 pol. Ś (1 egz.)

Recenzje:

Zacznijmy od wyznania: Różycki-Robinson pisze poczciwe wiersze, oscylujące wokół przeszłości, wyrastające z poetyki Skamandrytów, lekko wychylone w tradycję kabaretu i groteski. Poeta jest elegancki i dowcipny, żarty skrojone są z fasonem. Poeta ma skłonność do dykteryjki, lekkiego tonu, zawoalowanej kindersztuby. Jego wiersze są staromodne, w tym sensie, że hołdują dawnej etykiecie i dowartościowują tradycję. Robinson to galernik wrażliwości, (...) ze skłonnością do powściągliwej nostalgii. Wpływy Verlainowskie w jego poezji widać w skłonności do umuzycznienia poetyckiej frazy, cechującej się melancholią, krzepkim smutkiem, a na koniec, rubasznym śmiechem. W żywiołach szuka poeta natchnienia, w inspiracjach zwraca się ku morzu: rozedrganej tafli, na której nieskończoność wygrywa swoje melodie. A gdy bieda, ucieka do Poezji. W „Poemacie” pisze: Och Poezjo, moja Pani!
Silę się na słowny cud Od przystani do przystani Płynę łapiąc szczęścia łut Tak niech w życiu mym zostanie Ów tułaczy wieczny temat Podryfuję w te przystanie Zostawiając tam poemat… Robinson to również nałogowy bukinista, czytacz Eliota, który w jego esejach znajduje dla siebie drogowskazy. Wyznał, że nie mógłby się rozstać z twórczością Serge’a Gainsbourg’a. Frankofil, mający głowę otwartą na naukę płynącą z literatury, poeta zwiewnych smutków, głębokich żali, o osobowości skłonnej do manifestów i deklaracji, w sztuce upatrujący chwil wytchnienia na spienionym morzu dni. Dlatego wierzymy mu, kiedy kreśli samotność i ciszę plaży poza sezonem, zgiełkiem i czasem: Po burzy która nigdy nie ma Już końca, tam, gdzie nikt nie marzy W nadmorskim domku, ten poemat Napiszę – byłem w deszczu na plaży… To już jego trzecia książka z wierszami. Przypomnijmy wcześniejsze: „Słowa do pieśni” i „Pieśni bez nut”. Wyróżnienie muzyki od razu rzuca się w oczy. Robinson upodobał sobie muzykę Chopina, Liszta, Schuberta – światy gdzie głęboki smutek dyktowany jest podrygami serca, temperaturą chwili, efemerycznym nastrojem, rozgrzaną wrażliwością. Szukając dobrej metafory, która usidliła by jego twórczość, możemy zaryzykować i powiedzieć, że jego wiersz jest jak altanka stojąca na uboczu, w której pali się jeszcze ogarek, ale byle podmuch zgasi jego płomień, ludzie krzątają się po izdebkach w spokoju, pogodzeni z porami roku i kolejami losu, na stoliku leży otwarta książka, w kącie stoi pianino, na pulpicie rozgrzebane nuty, a przeszłość przegląda się w teraźniejszości i szuka dla siebie wyrazu.