SOWA OPAC : Miejska Biblioteka Publiczna w Opolu Katalog zbiorów

Film

DVD

W koszyku

oceń

W głowie się nie mieści / reżyseria Pete Docter ; scenariusz Pete Docter, Meg LeFauve, Josh Cooley. - Warszawa : Galapagos Sp. z o.o, © 2015. - 1 dysk optyczny DVD (91 min) : dźwiękowy, kolorowy ; 12 cm.

Autor

Docter, Pete (1968- ) Reżyseria LeFauve, Meg Scenariusz Cooley, Josh Scenariusz Giacchino, Michael (1967- ) Kompozytor Poehler, Amy (1971- ) Wykonanie Smith, Phyllis (1951- ) Wykonanie Kind, Richard (1956- ) Wykonanie Socha, Małgorzata (1980- ) Wykonanie Preis, Kinga (1971- ) Wykonanie Piela, Michał (1978- ) Wykonanie

Forma i typ

Filmy i seriale

Odbiorca

Dzieci 6-8 lat 9-13 lat

Przynależność kulturowa

Film amerykański

Temat

Dzieci Uczucia

Gatunek

Fantastyka Film animowany Film familijny Film przygodowy Komedia

Wkrocz do Centrum dowodzenia w głowie 11-letniej Riley i przekonaj się, że tam praca wre w najlepsze. W pocie czoła swoje zadania wykonuje pięć emocji pod dowództwem optymistycznej Radości, która zrobi wszystko, żeby Riley była szczęśliwa. Nie jest jednak łatwo zapanować nad emocjami, kiedy współpracownikami są Strach, Gniew, Odraza i Smutek!

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Mediateka

Są egzemplarze dostępne do wypożyczenia: sygn. 791.22 (1 egz.)

Strefa uwag:

Tytuł oryginału: Inside out, 2015

Uwaga ogólna

Oryginalnie film wyprodukowano w 2015 r.

Na etykiecie dysku i pudełku: Disney/Pixar.

Uwaga dotycząca osób związanych z dziełem

Zdjęcia Patrik Lin ; muzyka Michael Giacchino.

Uwaga dotycząca uczestników/wykonawców

Dubbing: Amy Poehler, Phyllis Smith, Richard Kind [i inni].

Dubbing polski: Małgorzata Socha, Kinga Preis, Michał Piela [i inni].

Uwaga dotycząca języka

Ścieżka dźwiękowa w języku: angielskim, polskim (dubbing), węgierskim. Audiodeskrypcja angielska. Napisy polskie, węgierskie. Wersja dla niedosłyszących: język angielski.

Recenzje:

Gdy głowę rozsadzają emocje...
Radość pojawia się w głowie nowonarodzonej dziewczynki, Riley. Obserwuje świat jej oczami i sprawia, że dziecko jest szczęśliwe. Jednak już chwilę później obok niej w Centrali pojawia się Smutek. Kolejno, gdy Riley dorasta, w jej głowie budzą się nowe uczucia – Strach, Odraza i Gniew. Gdy rodzina przeprowadza się do San Francisco wszystko się zmienia. Dziewczynka czuje się zagubiona. Nie pomaga nawet interwencja Radochy. (...) Gdy Smutna majstruje przy fundamentach wspomnień następuje katastrofa – Radość i Smutek znikają z Centrali i przenoszą się do pamięci długotrwałej. Bez szefowej kontrolę przejmują pozostałe emocje, które sprawiają, że fundamenty życia Riley zaczynają się burzyć, a dziewczynka przestaje być sobą...
W głowie się nie mieści to animacja z 2015 roku. Swoją premierę w Polsce miała 1 lipca.
Film opowiada o tym, co dzieje się w głowie nastolatki. Rządzą nią emocje – Radość, Smutek, Strach, Odraza i Gniew. Jednak nie tylko nią – w trakcie oglądania dowiadujemy się, że są to podstawowe emocje, które goszczą w głowach każdego człowieka. Ich zadanie jest proste – pomagają Riley przetrwać. Służy im do tego panel z guzikami, dźwigniami i klawiszami, którym wywołują odpowiednie reakcje. Każda z nich jest zapisywana w postaci szklanej kuli o odpowiedniej barwie. To wspomnienia, które pod koniec dnia magazynuje się w pamięci długotrwałej.
Z filmu dowiemy się, że w głowie mieści się wiele rzeczy. To istna fabryka, przedsiębiorstwo tak rozległe i dobrze funkcjonujące, że trudno w to uwierzyć. Pomysł na stworzenie tej historii jest genialny.
W tej bajcie bardzo dużo się dzieje. Radość i Smutek wędrują po pamięci długotrwałej i szukają drogi powrotnej do Centrali. Mają masę przygód, które są zabawne, smutne i pouczające. Okazuje się, że Smutek, która do tej pory denerwowała Radość i widzów, może być całkiem przydatna i miła.
W animacji jest jedna piosenka, którą Riley śpiewała ze swoim zmyślonym przyjacielem, Bing Bongiem. Jest ważna, chociaż słowa nie są zbyt wybitne. To po prostu utwór, który wymyśliła mała dziewczynka i nuciła go, bawiąc się z wymyśloną przez siebie istotą.
Kolory w bajce są niesamowite – soczyste, żywe, jasne. Pokazują, że rządzi tu Radość. Przyjemnie się to ogląda, napawają optymizmem. Świetnym posunięciem było również wrzucenie bohaterów do maszynki, która rozkłada ich na części. Przypomina to trochę drogę studia Disney w projektowaniu bajek – od prostych animacji, do skomplikowanych trójwymiarowych filmów.
W polskiej wersji językowej pojawiło się kilku znanych aktorów. Głosu Radości udzieliła Małgorzata Socha, Smutnej – Kinga Preis. Cezary Pazura mówi za Strach, a Odrazę gra Maja Ostaszewska. Poza tym mamy jeszcze Szymona Kuśmidera jako Gniew, Michała Pielę jako Bing Bonga oraz Alicję Kozieję w roli Riley.
Morał z bajki jest dość niespodziewany. Czasem trzeba dać Smutkowi dość do głosu, by potem móc poczuć się lepiej, odrodzić się na nowo. To zaskakujące, ale Smutek może w końcu przynieść Radość.
Muszę przyznać, że momentami bajka mi się dłużyła. Była dość przewidywalna w niektórych momentach i schematyczna. Pomysł na animację bardzo mi się podoba, ale można by ją nieco skrócić. Z zaskoczeniem odkryłam, że trwa ona jedynie 94 minuty. Miałam wrażenie, że jest to co najmniej 120.
Ogólnie jednak polecam na niedzielne popołudnie z rodziną. Ogląda się przyjemnie, nie brakuje momentów wzruszających, smutnych, ale też śmiesznych. Dobre kino familijne.