Jeśli mówimy o współczesnej kulturze wysokiej i jej twórcach, to w dziedzinie literatury niewątpliwie jednym z pierwszych nazwisk, jakie powinno przyjść nam do głowy, jest nazwisko Dariusza Bitnera. Jest on pisarzem oddanym literaturze w całości i bez kompromisów, co sprawia, że jego prozatorskie poszukiwania zawsze wiodły i wiodą poprzez różne ścieżki prozatorskich form, świadcząc o niepospolitej wyobraźni, wyjątkowym talencie i pracowitości. Niewątpliwą zaletą twórczości Bitnera jest uniwersalizm jego dzieła – jego książki są interesujące i możliwe do odczytania przez szerokie spektrum odbiorców: tych wyrobionych, poszukujących nowych wyzwań, ambitnych czytelników, jak i tych, którzy potrafią zachwycić się pierwszymi warstwami fabuł. I z tego m.in. powodu każda zapowiedziana nowa pozycja autorstwa Bitnera budzi ciekawość, uruchamia wyobraźnię, każe domyślać się i ekstrapolować wcześniejszą twórczość i trajektorie intelektualnych labiryntów, w jakie pisarz może powieść swoją publiczność.

Autor zwykle wymyka się standardowej narracji, odkrywając nowe możliwości kompozycyjne, wikłając swoich bohaterów i własne konstrukty w nieprzewidywalne okoliczności, związki osób i zdarzeń, konsekwencje (bez względu na ich oczywistość). Osiąga to, co dane jest najwybitniejszym przedstawicielom wszelkich dyscyplin sztuki – bada, wyprzedza, wytycza. Nie daje się zwieść popularnym, łatwym formom czy obowiązującym trendom. Wręcz przeciwnie: wciąż nieugłaskany – niepokoi, ciągle poszukujący – eksperymentuje, wiecznie niespokojny – prowokuje. I tylko sam pisarz wie, jakie są osobiste koszty tego rodzaju twórczości, swoistego ekshibicjonizmu emocjonalno-intelektualnego.

-- Marek Maj

“Bizarny Szczecin” to zbiór historii, po których spojrzysz na to miasto inaczej. Kompletnie inaczej. Doskonale znane miejsca, które mijasz w pośpiechu, albo do których przychodzisz, żeby się zrelaksować okazują się pełne niespodzianek, czających się pod wodą, za ścianą, pod skórą. Nieskrępowana niczym wyobraźnia twórców tchnęła w nie ducha, którego się nie spodziewacie. Mrocznego, niespokojnego, onirycznego. Topiel jeziora, spękania murów, żywa tkanka, historia i współczesność, zbrodnia i kara, ludzie i duchy. Jakże mroczne oblicze Szczecina…
Aleksandra Taiga Dąbrowska, Beata Zuzanna Borawska, Danuta Mierzwińska, Edyta Patrzałek, Mateusz Malicki, Oskar Chojnacki, Paweł Jakubowski, Sebastian Fit, Tomek Szotkowski

“Bizarny Szczecin” to zbiór historii, po których spojrzysz na to miasto inaczej. Kompletnie inaczej. Doskonale znane miejsca, które mijasz w pośpiechu, albo do których przychodzisz, żeby się zrelaksować okazują się pełne niespodzianek, czających się pod wodą, za ścianą, pod skórą. Nieskrępowana niczym wyobraźnia twórców tchnęła w nie ducha, którego się nie spodziewacie. Mrocznego, niespokojnego, onirycznego. Topiel jeziora, spękania murów, żywa tkanka, historia i współczesność, zbrodnia i kara, ludzie i duchy. Jakże mroczne oblicze Szczecina…

Nowa powieść Krzysztofa Niewrzędy ma wymiar zarówno lokalny – wyrażający się w opisie procesu przechodzenia Szczecina spod panowania niemieckiego ku polskości, zaszczepianej w mieście przez przybyszów z różnych stron Polski po zakończeniu drugiej wojny światowej – jak i symboliczny. Przedstawiając historię żyjącego w wiecznym strachu, zlagrowanego, młodego mężczyzny, który z ofiary zamienia się w kata, podsuwa niepokojącą tezę wskazującą na to, iż wojny bywają najokrutniejsze nie w trakcie ich trwania, ale wtedy, gdy się kończą. „Confinium” ukazuje dzieje miasta porzucanego i zagarnianego oraz los pospiesznie dorastającego Tadeusza, który konfrontuje się z samym sobą, rozpaczliwie szuka swojej tożsamości, wyzwala się spod wpływów i walczy ze strachem, jakim naznaczył go koszmar bycia więźniem niemieckiego obozu. Jest to wielowątkowa opowieść o ludziach wplątanych w Historię, która z chaosu powojennych zdarzeń wywołuje tych, których wcale nie naznacza narodowość. Jest to opowieść o klątwie tamtego okresu, braku sprawiedliwości, a także o fatalnym wpływie przypadków na ludzkie losy, które niosą z sobą grozę niepewności trwania na przekór zmianom. Tym zmianom, które dokonują spustoszeń, choć mają być gwarantem nowego ładu.

Lakier to rodzinna przypowieść. Taka gawęda przy stole o współuzależnieniu, zdradach, szantażach i o więzach, na które nikt nie ma wpływu, i o zmianach, które wywracają codzienność do góry nogami. Wszystko to prowadzi do zatracania siebie.

A zaczyna się od narady rodzinnej, narady wojennej, co zrobić z chorującym na Alzheimera ojcem? Wszystko na barkach matki. Dźwigała go przecież przez całe życie. Oddać? Zostawić? Co się robi z chorującymi tyranami?