Ten święty leczył razem z ks. Dolindo Ruotolo. Józef Moscati był 2 lata starszy od ks. Dolindo. Obydwaj mieszkali w Neapolu, spotykali się w korytarzach neapolitańskich szpitali lecząc ludzi (zarówno ciało jak i dusze). Moscati w interpretacji Fiorellego to postać pełna ciepła i dobroci, ale jednocześnie konsekwentna w realizacji swego chrześcijańskiego posłannictwa. „Dziś pojąłem, że Jezus żyje w każdym chorym…Gdybym leczył tylko ich choroby, byłbym skazany na fiasko. Myślałbym o wszystkim, czego nie umie medycyna, i czułbym bezsilność…” - w tych zaczerpniętych z filmu i skierowanych do s. Helgi zdaniach wyjaśnia Moscatii sens swojego zawodowego powołania, które nie ogranicza się wyłącznie do leczenia ciała. Film mocno akcentuje głęboką wiarę Moscatiego. Nie słowami ale pokazując jak realizował ją w praktyce. W stosunku do chorych i do ludzi, którzy go otaczali. W 1987 roku dr Józef Moscati został kanonizowany przez Jan Pawła II. 16 listopada 1975 roku papież Paweł VI zaliczył go w poczet błogosławionych. Papież wtedy powiedział: „Mężczyzna, którego dzisiaj ogłosimy świętym Kościoła Powszechnego, przedstawia się nam jako konkretne spełnienie ideału chrześcijanina świeckiego. Giseppe Moscati - lekarz, ordynator oddziału szpitalnego, wybitny naukowiec, docent uniwersytetu w dziedzinie fizjologii człowieka i chemii fizjologicznej... Moscati tworzy przykład nie tylko do podziwiania, ale do naśladowania, przede wszystkim przez pracowników służby zdrowia. Przedstawia się on także jako przykład dla tego, który nie podziela jego wiary.” - powiedział w 1987 roku Jan Paweł II w czasie kanonizacji doktora ubogich.

Filmy religijne