SOWA OPAC : Miejska Biblioteka Publiczna w Opolu Katalog zbiorów

Audiobook

W koszyku

oceń

Niebo w kolorze siarki / Westö Kjell. - [Jelenia Góra] : Moderna ; [Warszawa] : Fundacja Wytwórnia Szans, [2026]. - 1 CD : zapis cyfrowy, stereo ; 12 cm.

(Książka dla każdego 2025)

Autor

Westö, Kjell (1961- ) Autor

Forma i typ

Audiobooki Publikacje dla niewidomych Proza

Odbiorca

Niewidomi Niedowidzący

Przynależność kulturowa

Literatura fińska

Temat

Dojrzewanie Klasy społeczne Przyjaźń Relacje międzyludzkie Finlandia

Gatunek

Dokumenty dźwiękowe Powieść obyczajowa

W 1969 roku na wakacjach w Ramslandet niebo ma kolor siarki. To tam chłopiec z Helsinek poznaje Alexa i Stellę, dzieci z bogatej i wpływowej rodziny, zupełnie innej niż jego własna. Wkrótce z rodzeństwem zaczyna łączyć go coraz więcej – wspólne sekrety i rodzące się uczucia. Młodych bohaterów napędzają marzenia, a paraliżuje rozczarowanie. Przez następne dziesięciolecia miotają się przez kolejne krzywdy, rozstania i powroty.

zob. w.bibliotece.pl

Strefa uwag:

Tytuł oryginału: Den svavelgula himlen, 2017

Uwaga ogólna

Miejsce wydania na podstawie siedziby wydawcy. Część danych na podstawie ekranu i ścieżki dźwiękowej.

Książka wydana w ramach projektu "Książka dla każdego 2025".

Brak informacji o lektorze.

Uwaga dotycząca przeznaczenia czytelniczego

Książka dostosowana do potrzeb osób z dysfunkcją wzroku.

Uwaga dotycząca finansowania

Współfinansowanie: Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON).

Uwaga dotycząca wymagań systemowych

Nagranie w formacie DAISY. Odtwarzać na komputerze oraz specjalistycznych urządzeniach do czytania książek (np. Czytak).

Uwaga dotycząca języka

Tekst tłumaczony z języka szwedzkiego.

Recenzje:

on jeden i ich dwoje.
miał brata, wspaniałego, lepszego od niego. miał brata, którego - jak się okazało - w ogóle nie znał. ten blondyn, ten ulubieniec matki, zabił się w wannie. nie poradził sobie z życiem, a swoją psychikę przykrywał uśmiechem. został przytłoczony wiekiem, domem i sobą. wszystkim...
i został on, bart, w oczach matki to ten gorszy. mniejszy, ciemnowłosy i kompletnie nie taki, jak ten, którego straciła. (...) ale skoro został... jedzą wspólne kolacje, czasem rozmawiają, czasem popatrzą na siebie. matka narzuca swoje decyzje bo jej życie jest najważniejsze...
a on - pewnego dnia poznaje Alexa i Stellę. rodzeństwo, które też nie radzi sobie z domem, z życiem i z tym, co się dzieje. rodzeństwo, które dusi się w przyzwoitej ramie tego, co stanowi ich szablon życia.
ta trójka razem...
oni...
każdy na swój sposób radzi sobie z ludźmi, z domem i z sobą. ze stale obecną matką u boku i z ojcem, którego nie ma, bo zarabia...bo prowadzi interesy... zmyślania Alexa nie mają końca. bawi się ludźmi w perfidny sposób, kpi z nich i ustawia wedle własnego humoru i wyobraźni... rządzi swoim kręgiem przyjaciół, dając im do zrozumienia, że to dla nich przywilej.
ale jak się ma to wszystko do prawdy?
mijają lata.
ich drogi rozchodzą się, by znów się połączyć.
wiele prawd wychodzi na jaw, wiele łez spływa po policzkach.
jest choroba psychiczna, jest kłamstwo, pobicie, sutanna i zdania, które zdążyły obrosnąć kurzem od zapomnienia. i trzeba ten kurz zdmuchnąć... a to boli.
Alex i Stella i on, chłopak z sąsiedztwa.
ta trójka idzie po fabule tej powieści i dorasta i dochodzi do punktu, który już dalej nie może się przenieść. trzeba dojść do końca i pożegnać to, co dawno tego wymagało.
"Niebo w kolorze siarki" nie daje się odłożyć. przylega do ciebie całe, a ty wchodzisz w nie i zdajesz się na nie. wiesz, że nie będzie łatwo, bo karty powieści wielki smutek skrywają. wiesz, że czasem zaciśniesz zęby z jakiejś trwogi czytelniczej - wiesz... to wszystko czujesz... ale czytasz. czytasz namiętnie - całym sobą bez opamiętania. patrzysz czasem na niebo, lecz to jest pełne kolorów, siarkowe... a może to łzy mają taki kolor?
i pytasz - dlaczego ludzie ludziom... dlaczego miłość tak szybko się ulatnia i zmienia barwę na bez-barwę? dlaczego ciepła dłoń na policzku nagle staje się tą obcą i niechcianą? kogoś znałeś, a po latach czujesz, że nie znasz...
dlaczego tak to wszystko jest zbudowane, że czas idzie i idzie i tik-takuje i nie cofniesz go nic a nic...
agaKUSIczyta nie potrafię do tej powieści napisać czegoś składnego. słowa same mi umykają, są nieuchwytne. ta powieść jest tak głęboka, że nie umie tego wyrazić. czuję, że cokolwiek wydukam, to będzie za mało, że będzie przekłamane i nieprawdziwe.
toń powieści mnie pochłonął. nic już nie jest takie samo, jak wcześniej Siarka na niebie i poczucie samotności - to zostaje...
przytulam tą książkę do piersi i milczę.